حه‌وت تامی تفتی تر

موراد ئه‌عزه‌می- شنۆ

1

چ زوو شڵه‌ژا

ئاوێنه‌ی دڵی گۆلێک

به‌ شوێن تێپه‌ڕینی ته‌شیله‌وه‌.

(چه‌ زود برآشفت

قلب مهتابی آبگینه‌ی آبگیر

از عبورنرم سنجاقک.)

2

ئه‌فسوونی نیگاکانتی ده‌هۆنییه‌وه‌

هه‌ساره‌یه‌ک

که‌ هه‌زاران ساڵ به‌رله‌مه‌ دامرکابوو‌.

(افسون نگاهت را می سرود

ستاره‌ای که‌

هزاران سال پیش

فرو مرده‌ بود.)

 

3

بارانه

سه‌فه‌ری ئاسمانی زه‌ریایه‌

که‌دڵته‌نگییه‌کانی زه‌وی ده‌شواته‌وه‌.

( باران

سفر آسمانی اقیانوس است

که‌ دلتنگیهای زمین را می شوید.)

4

له‌گه‌ڵ یه‌که‌م لاواندنه‌وه‌‌کانی گزینگ

بێ قه‌رار هه‌ڵده‌چیت

شه‌ونم.

(با اولین نوازش آفتاب

بی تابانه‌ فرا می رود

شبنم صبحگاهی.)

5

زه‌رد دێت و

سوور ده‌ڕوات

هه‌تاو

له‌ ڕه‌نگی سڵاوو ماڵئاوایی.

(زرد می آیدو

سرخ می رود

خورشید

به‌ رنگ سلام ووداع.)

6

بوغزێکی سه‌رگه‌ردانه‌

په‌ڵه‌هه‌وری ڕه‌ش

به‌ شوێن بیانووی گریانه‌وه‌.

(بغضی ست سرگردان

ابرتیره

درپی بهانه‌ی گریستن.)

7

له‌ هه‌ژمه‌تی شه‌وکابووسه‌کانمانه‌

                                    تاریک وتوڵه‌مه‌  

                                                      شه‌و

(از هیبت کابوسهای شبانه‌ی ماست

شب

چنین تیره‌وتار.)